Przewodnik: La Palma - Hiszpania

La Palma to jedna z mniejszych wysp archipelagu. La Palma to przede wszystkim bogata i nieskażona roślinność oraz niezwykłe krajobrazy.
Plaże La Palmy to typowe plaże powulkaniczne koloru czarnego. Najspokojniejsza plaża otoczona wysokimi klifami to Playa Nogales, a najbardziej ceniona przez nurków to plaża w Los Cancajos, przy której znajdują się liczne restauracje serwujące owoce morza.
Stolica wyspy Santa Cruz de la Palma to główny port morski. Położona jest na zboczu krateru La Cadereta.W centrum znajduje się plac Plaza de Espana i kościół El Salvadros. Warto udać się na spacer uliczką „Los Balcones” z typowymi hiszpańskimi balkonami ozdobionymi kwiatami.

Krajobraz wyspy znanej również pod nazwą „La Isla Bonita”, jest typowo górski, rozdzielany licznymi wąwozami. Ale La Palma to także „zielona wyspa”, nazywana tak ze względu na wyjątkową wegetację roślin, które pozostają tutaj zielone przez cały rok. Posiada prawie nietkniętą przyrodę z niezwykłymi krajobrazami. La Palma mieni się wieloma kolorami pod jednym z najpiękniejszych sklepień niebieskich świata. Dlatego nie dziwi fakt, że właśnie na La Palmie znajdują się najważniejsze obserwatoria astrofizyczne na półkuli północnej.
Zniewalające szczyty, z których obserwowanie gwiazd jest prawdziwym przeżyciem, głębokie jary, wulkany, zadziwiające pejzaże lawowe i przytulne plaże zapraszające do relaksującej kąpieli w czystych wodach oceanu.
La Palma to najmłodsza spośród wysp archipelagu i jednocześnie, w stosunku do swej powierzchni całkowitej, zaliczana jest do najwyższych wysp świata. Nazywana jest tak z uwagi na znaczną ogólną powierzchnię zajmowana przez góry i jej najwyższy szczyt Roque de los Muchachos, który liczy 2426 m n.p.m. Środek wyspy obejmuje pas wulkanów. Jest to teren prawie całkowicie pozbawiony roślinności, za to zbocza wulkanu Caldera de Taburiente pokryte są bujnymi, ciągle zielonymi subtropikalnymi lasami. Uroku wyspie dodają liczne wąwozy przecinające górskie szlaki a także rosnące u podnóży stoków wspaniałe egzemplarze sosny kanaryjskiej.
Widziana z lotu ptaka wygląda na tle błękitnego oceanu jak zwarta masa zieleni w przeróżnych odcieniach. Porastają ją ciemnozielone lasy wysokich palm, nieco jaśniejsze plantacje bananów, różnokolorowe, kwitnące wiosną sady i pola tytoniowe. Kontrast z nimi tworzą nagie, bazaltowe szczyty wulkanów, znajdujące się w centrum wyspy i otaczające półkolem największy krater świata, jakim jest Caldera de Taburiente, głęboki na niemal 800 m i mierzący blisko 28 km obwodu. Wyjątkowym zjawiskiem na Isla Bonita jest właśnie ta olbrzymia ściana skalna w kształcie podkowy, zwana Caldera de Taburiente. Tworzą ją najwyższe szczyty wyspy, wśród nich Roque de los Muchachos, gdzie umiejscowiono jedno z najważniejszych na świecie obserwatoriów astronomicznych. Tutejsze wulkany nie należą do wygasłych. Ostatnia erupcja na archipelagu, miała miejsce w 1971 r. właśnie tutaj, na południu wyspy.

Średnia roczna temperatura na La Palmie wynosi 20 stopni. Najwięcej słonecznych dni i przyjemnych warunków do kąpieli morskich jest na La Palmie jesienią (od września do listopada temperatura powietrza waha się pomiędzy 20 a 27 stopniami, a woda ma około 25 stopni).

Kurorty La Palmy zapewniają spokojny i pozbawiony turystycznego gwaru wypoczynek, co z pewnością ucieszy amatorów kameralnego klimatu. Nie ma tu głośnych i zatłoczonych klubów czy dyskotek. Turystyczne życie koncentruje się przede wszystkim w Puerto de Naos na zachodzie wyspy oraz w Los Concajos na wschodzie.
Najdogodniejsze miejsca do kąpieli morskich i słonecznych umiejscowione są w pobliżu turystycznych kurortów, a ich dodatkową atrakcją są ukryte przed wzburzonym morzem, bezpłatne i bezpieczne kamienne baseny.

SANTA CRUZ DE LA PALMA
Miasteczko na wschodnim wybrzeżu z uroczą starówką, wąskimi uliczkami i kolorowymi elewacjami domów. Odwiedzić tu można Muzeum Morskie umieszczone w drewnianej replice statku Kolumba – „Santa Marii”.
Zatokę, która jest dla miasta oknem na świat, Guanczowie nazywali Timibucar a obszar,  który ją otacza – Tedote. Hiszpański zdobywca wyspy Alonso Fernández de Lugo, wybudował w ówczesnej osadzie pierwszy falochron oraz budynki użyteczności publicznej.
Zainteresowanie Ameryką, które przejawiała Hiszpania w XVI w. miało korzystny wpływ na losy Santa Cruz. Miasto bardzo szybko zyskało sobie opinię najlepszego ośrodka stoczniowego na Wyspach Kanaryjskich, a w 1558 r. stało się na tyle znaczące, że król Filip II założył tu pierwszy urząd Juzgado de Indias, w którym zobowiązany był rejestrować się każdy hiszpański statek prowadzący handel z Ameryką.
Coraz lepiej prosperujące miasteczko często bywało oblegane i kilkakrotnie łupione przez piratów. Najgroźniejszy atak miał miejsce w 1553 r., kiedy to Jean Paul de Billancourt (znany również jako Jambe de Bois lub Tyczkonogi) w sposób okrutny potraktował tubylców.
Sercem starówki i najpiękniejszą częścią stolicy wyspy jest obszar znajdujący się między Plaza de Espańa a Calle O’Daly. Niewątpliwym ułatwieniem dla zwiedzających są umieszczone na zabytkowych budynkach tabliczki informacyjne w języku angielskim, niemieckim i oczywiście hiszpańskim.

OKOLICE GARAFII
Najdzikszy i jednocześnie najpiękniejszy rejon wyspy porasta jeden z najstarszych na świecie lasów – laura silva. Zdumiewające jest bogactwo przyrodnicze tej części La Palmy. Od niskopiennych roślin, przez prawdziwą wawrzynową gęstwinę po potężne smocze drzewa i lasy sosnowe. Oprócz bogactwa flory, warto, będąc w tej części wyspy, odwiedzić Parque Cultural La Zarza i poznać kulturę dawnych mieszkańców La Palmy – Benahoares.

LOS TILOS
Objęty ochroną UNESCO rezerwat biosfery jest doskonałym miejscem na wycieczkę dla wszystkich, którzy chcieliby podziwiać z bliska piękno podzwrotnikowej przyrody, a jednocześnie napawać się widokiem malowniczych wodospadów i strumyków.

PARK NARODOWY CALDERA DE TABURIENTE
Jest słusznie uważany za największą atrakcję La Palmy. Strome zbocza krateru, kolorowe wulkaniczne skały i zieleń wnętrza robią wrażenie na wszystkich odwiedzających park. W jego północnej części wznosi się najwyższy szczyt na wyspie – Roque de los Muchachos, na który dostać się można zarówno pieszo, podziwiając widoki, jak i samochodem.
Parque Nacional de la Caldera de Taburiente założono w 1954 r. jako czwarty park narodowy w Hiszpanii. Wokół leja-kaldery piętrzy się stroma, lita ściana skalna, tworząc kocioł o średnicy 10 km. Do jego wnętrza można dostać się tylko od południowego zachodu, przez przejście, trafnie zwane Barranco de las Angustias (wąwóz strachu). W niektórych miejscach ściany mają ponad 2000 m wysokości, a wierzchołki masywu najeżone są formacjami wulkanicznych skał, zwanymi roques. Park o powierzchni 4690 ha w niższych partiach jest gęsto porośnięty kanaryjską sosną.
Ten potężny masyw sprawia wrażenie niezniszczalnego, tymczasem erozja czyni tu szybkie spustoszenia. Osuwanie się ziemi i zapadanie skał nie należy do rzadkości. Niektórzy geologowie twierdzą, że za 5 tys. lat ostatnie pozostałości kaldery znikną zupełnie.
W 1825 r. niemiecki geolog Leopold von Buch użył hiszpańskiego terminu caldera (wielki, głęboki garnek lub kocioł) na określenie tego, co uznał za potężny krater wulkaniczny, czyli Caldery de Taburiente. Termin przyjął się i obecnie jest używany jako określenie wszystkich tego typu kraterów wulkanicznych na świecie. Jak się później okazało, akurat kanaryjska kaldera, choć rzeczywiście w dużej mierze zbudowana ze skał wulkanicznych, nie powstała w wyniku erupcji, a raczej została wydrążona w ziemi w wyniku tysiącletniej erozji.
Woda płynie tu głównie podziemnymi kanałami, chociaż od czasu do czasu przebija się przez skały i spada wodospadami po stromych zboczach kaldery. Płynie wąwozem Barranco de las Angustias w kierunku południowo-zachodniego wybrzeża La Palmy, a po drodze wykorzystuje się ją do sztucznego nawadniania nizin poza granicami parku.
W centrum obsługi turystów można dostać bezpłatną mapkę Caldera de Taburiente, na której uwzględnione zostały wszystkie ważniejsze szlaki. Szlaki turystyczne są dość słabo oznakowane, nawet w miejscach początkowych i końcowych dlatego bezpiecznie jest mieć przy sobie mapę parku. Należy być też przygotowanym także na szybką zmianę pogody.

Czerwiec- festiwal San Antonio del Monte w Garafia
Wrzesień- Fiesta El Diabolo w Tijarafe
Styczeń/ luty- święto kwitnących drzew migdałowych w Puntagorda